📚 สัประยุทธ์ทะลุฟ้า : ตำนานเย่าเฉิน (Side Story)
บทที่ 3 การขอยา
ฝ่ามือคู่ยินไล่วิญญาณ!
เย่าชิงหน้าถอดสี ฝ่ามือนี้ยามโดนไร้ความรู้สึก หากรู้ตัวทันขับออกได้ แต่หากปล่อยไว้นานจนฝังราก ยามกำเริบยากเยียวยา
นางรีบสงบสติ ตบกลไกลลับข้างเตียง เผยช่องเก็บยาและสมุนไพรล้ำค่าที่เย่าหั่วสะสมไว้ให้ลูก แต่ตอนนี้ต้องใช้แล้ว นางคัดแยกยารักษา ป้อนเข้าปากสามี ป้อนไม่เข้าก็ใช้วิธีปากต่อปาก
ครู่หนึ่ง เย่าหั่วได้สติ แต่พูดไม่ได้แล้ว ได้แต่กลอกตา ทันใดนั้นเลือดก็ทะลักออกปากอีก จมมิดทั้งปากและจมูก
"จับพ่อตะแคง ให้เลือดไหลออกมา"
เย่าชิงจิกเล็บเข้าเนื้อ "ข้าจะไปขอท่านประมุขช่วย เจ้าเฝ้าพ่อไว้ ระวังอย่าให้... สำลักเลือด... เข้าใจไหม?"
คำพูดติดอยู่ที่ปาก น้ำตาคลอเบ้า แต่ต้องกลั้นไว้ ต้องเข้มแข็ง
เย่าเฉินพยักหน้าแรง ๆ มือเล็กประคองพ่อ ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
เย่าชิงพุ่งออกไป ฝ่ามือคู่ยินไล่วิญญาณต้องใช้ยาระดับหกขึ้นไป ยาระดับหกในตระกูลเย่าคือเส้นแบ่ง ต่ำกว่านั้นหาได้ทั่วไป แต่ระดับหกขึ้นไปคือสมบัติล้ำค่า ต้องได้รับอนุญาตจากประมุขหรืออาวุโสหลัก
แดดแรง... เย่าชิงหน้ามืด เมื่อเช้ากินแค่แป้งจี่ ไปเก็บยาก็โดนลมหนาว ตั้งใจจะกลับมาแช่น้ำยา...
กัดลิ้นเรียกสติ นางวิ่งไปจวนประมุข เย่าหั่วเป็นองครักษ์เหล็กสิบกว่าปี เป็นนักปรุงยาระดับสี่ มีอนาคต ท่านประมุขต้องช่วยแน่ หากไม่ช่วย คนในตระกูลคงเสียศรัทธา
แต่... โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน
"ท่านประมุขไม่อยู่ กลับไปเถอะ"
"ไม่อยู่? ไปไหน?" เย่าชิงคุกเข่าถามร้อนรน
กลัวที่สุดคือไม่เจอตัว
"บังอาจ! กล้าถามถึงการเดินทางของท่านประมุขรึ?" ยามหน้าประตูตวาด
อาวุโสเย่าหลั่นเดินผ่านมา "เกิดอะไรขึ้น?"
"ท่านอาวุโสเย่าหลั่น ข้าไม่ได้ไม่อยากช่วย แต่... ท่านประมุขไม่อยู่จริง ๆ" ยามรีบแจง
"ข้ารู้แล้ว เจ้ากลับไป ข้าจัดการเอง เย่าชิง... มีเรื่องอันใด?" เย่าหลั่นจำภรรยาเย่าหั่วได้
"ท่านอาวุโส..." เย่าชิงเล่าเรื่องฝ่ามือคู่ยินไล่วิญญาณ
"อันตรายแล้ว ต้องใช้ยาระดับหก..."
"ท่านประมุขไม่อยู่จริง ๆ เหล่าอาวุโสหลักก็ไม่อยู่..."
เย่าหลั่นหน้าเครียด ประมุขและอาวุโสหลักติดตามราชันอสูรออกไปข้างนอกพอดี
เย่าชิงหน้าซีดเผือด นางรู้ว่าเย่าหลั่นไม่โกหก
เย่าหลั่นดีดนิ้วคำนวณ ต่อให้ส่งข่าวทางนกอินทรี อย่างน้อยก็สองวัน แต่พิษฝ่ามือจะระเบิดชีพในสามชั่วยาม "พาข้าไปดูเย่าหั่ว เผื่อจะยื้อชีวิตได้"
มาถึงบ้าน เย่าหั่วหายใจรวยริน เลือดเปลี่ยนจากแดงเป็นดำ
"รีบป้อน" เย่าหลั่นควักยาทั้งหมดที่มี ส่วนมากระดับห้า ยัดใส่ปากเย่าหั่วอย่างไม่เสียดาย
แต่นี่แค่ชะลอ เย่าหลั่นเป็นเพียงอาวุโสสำนักศึกษา ไม่มียาระดับหก
"ไม่ได้ ยาพวกนี้ยื้อได้แค่วันเดียว กินเพิ่มก็ไร้ผล แต่ถ้ามีสมุนไพรวิเศษบางอย่าง อาจยื้อได้อีกหน่อย"
เย่าหลั่นจับชีพจรแล้วเขียนรายชื่อสมุนไพร แต่คิ้วขมวดมุ่น ของพวกนี้... หายากยิ่งกว่ายาก
"ข้าจะไปขอยา..."
"ข้าดูทางนี้เอง พวกเจ้าไปเถอะ" เย่าหลั่นบอกเย่าเฉินด้วย
เย่าชิงอุ้มลูกชายวิ่งออกไปอีกครั้ง เย่าเฉินในอ้อมกอดแม่ น้ำตาแห้งเหือด อยากถามว่าพ่อจะไม่เป็นไรใช่ไหม แต่ไม่กล้าถาม กลัวแม่จะล้มพับไปหากเขาพูดอะไร
เย่าชิงไปตระกูลจั่ว ตระกูลบริวารเก่าแก่ แม้จะต้อนรับดีและให้สมุนไพรมาบ้าง แต่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ ไปตระกูลหลี่... ก็เหมือนกัน
"หลานสะใภ้ อย่าเสียเวลาเลย ไปคลังตระกูลเถอะ ของในรายการนี้... มีแต่พวกนั้นถึงจะมีเก็บ"
ผู้นำตระกูลหลี่กระซิบตอนส่งแขก
เย่าชิงกัดปาก มีทางเดียวคือคลังตระกูล แต่ต้องมีคำสั่งประมุข หรือไม่ก็... สายเลือดหลัก
"ไป สายเลือดหลัก"
สายเลือดหลัก ลึกลับ สูงส่ง บ้านสายเลือดรองอื่น ๆ ยังพอเห็นแก่หน้า แต่สายเลือดหลัก...
"ขอยา? เจ้าเป็นตัวอะไร? นายท่านไม่อยู่ ไม่รับ" ยามหน้าประตูสายเลือดหลักสายที่หนึ่งหยิ่งยโสกว่ายามท่านประมุขเสียอีก
เย่าชิงอ้อนวอน "ขอร้องล่ะ ข้ารู้ว่าพี่สามอยู่ ขอพบหน้าสักครั้ง"
"เอ่อ... เดี๋ยวไปถามให้" ยามเห็นนางเรียกพี่สามกลัวจะมีความสัมพันธ์พิเศษ
ครู่หนึ่ง ยามวิ่งหน้าตื่นออกมา "ไป ๆๆ คุณชายสามบอกไม่รู้จัก โดนด่าฟรีเลย ไป!" แล้วกระแทกประตูปิดใส่
เย่าชิงกัดฟัน ไปสายที่สอง...
"ไม่พบ"
สายที่สอง... พ่อบ้านออกมาต้อนรับอย่างสุภาพ เสิร์ฟชา แต่พอรู้ว่าจะขอยา "เฮ้อ บ้านข้าไม่มีคนตัดสินใจอยู่ ข้าแค่พ่อบ้าน... ส่งแขก"
เย่าชิงคุกเข่า ปากสั่นพูดไม่ออก ใช้สายตาอ้อนวอน เกิดมานอกจากพ่อแม่และไหว้บรรพชน นางไม่เคยคุกเข่าให้ใคร
"อย่าทำแบบนี้ ข้ารับไม่ไหว" พ่อบ้านถอนใจ แต่ก็ยังเชิญออก
ลมหนาวพัดใบไม้ปลิวว่อน โลกนี้ช่างโหดร้าย
เย่าชิงยิ้มเศร้า "เฉินเอ๋อ กลับกันเถอะ"
"แม่..." เสียงเย่าเฉินแหบพร่า "แล้วยา..."
"กลับไปคิดหาก่อน บางทีท่านประมุขอาจกลับมาก่อนรุ่งสาง" เย่าชิงปลอบลูก
"ครับ"
เย่าเฉินก้มมองกำปั้นเล็ก ๆ ของตัวเอง พลัง... ถ้าเขามีพลัง ใครจะกล้าปฏิเสธพวกเขา
หันกลับไปมองจวนสายเลือดหลัก แสงไฟสว่างไสวดูยิ่งใหญ่
เย่าเฉินกำหมัดแน่น สาบานในใจ โตขึ้นเขาต้องเหนือกว่าใคร ต้องแข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้าเมิน ทำให้พ่อแม่ภูมิใจ
กลับมาถึงบ้าน เย่าหลั่นกำลังปรุงยาอยู่ หลัวปิงและเพื่อนพ่อยืนอยู่เต็ม
"ไม่ได้ยา? เฮ้อ..."
เย่าหลั่นเก็บยาห้าเม็ดใส่ขวด "ยาห้าเม็ดนี้... ยื้อได้ถึงสว่าง กินตอนรู้สึกตัว ห่างกันหนึ่งชั่วยาม... ข้าส่งข่าวไปแล้ว ถ้าโชคดี ท่านประมุขอาจ... เฮ้อ ข้ากลับล่ะ"
เย่าหลั่นส่ายหน้า เขาทำเต็มที่แล้ว ไม่อยากดูต่อ
"ขอบคุณท่านอาวุโส บุญคุณนี้เย่าชิงจะไม่ลืม... เฉินเอ๋อ คุกเข่า!" เย่าชิงคุกเข่าขอบคุณ
หลัวปิงและคนอื่นก็คุกเข่าลงโครมใหญ่ ความอัดอั้นตันใจของลูกผู้ชาย
"ลุกขึ้น! ทำอะไรกัน! ข้าก็แค่ช่วยศิษย์เก่า แต่... สุดกำลังข้าแล้ว" เย่าหลั่นพยุงเย่าชิงแล้วจากไป
หลัวปิงลุกขึ้น มองหน้าเย่าชิง พวกเขาก็ไปขอยามาเหมือนกัน แต่ได้แค่สมุนไพรพื้น ๆ ที่เย่าหลั่นเอามาปรุงเป็นยาห้าเม็ดนี้
"ทุกคน กลับไปเถอะ... น้ำใจนี้ เย่าชิงจดจำไว้" เย่าชิงฝืนยิ้มที่ดูน่าเกลียดที่สุดในชีวิต
"พี่สะใภ้..." หลัวปิงส่ายหน้า "ไปเถอะ"
ทุกคนรู้ว่าเวลาเหลือน้อย ปล่อยให้ครอบครัวได้อยู่ด้วยกันดีกว่า
พอคนกลับหมด เย่าชิงหน้าซีดเผือก ทรุดฮวบลงข้างเตียง กุมมือสามีแน่น แววตาเด็ดเดี่ยว เหมือนจะตามไป...
"แม่ อย่าตายนะ!" เย่าเฉินร้องเสียงหลง
เย่าชิงสะดุ้ง น้ำตาแตก... "แม่ไม่ตาย แม่ไม่เป็นไร แค่... เหนื่อย" นางต้องเข้มแข็งเพื่อลูก
"แม่!" เย่าเฉินเกาะแขนแม่แน่น
ความเงียบปกคลุม ได้ยินเพียงเสียงหายใจของพ่อที่ยังยึดเหนี่ยวจิตใจทุกคนไว้
"แค่ก..."
"พ่อ!" เย่าเฉินเงยหน้าขวับ
เย่าชิงกลั้นสะอื้น ป้อนยาเม็ดแรกให้สามี
เย่าหั่วกลืนลงไป "ยายื้อชีวิต?"
"อือ..." เย่าชิงน้ำตาหยดแหมะ
"เฉินเอ๋อ? แม่เจ้าร้องไห้รึ? พ่อมองไม่ชัด..."
"แม่..."
"ข้าไม่ร้อง ท่านสัญญาว่าจะไม่ทำให้ข้าร้องไห้ ข้าจะไม่ร้อง"
"ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร เฉินเอ๋อ คืนนี้ฝึกวิชาหรือยัง?"
"ข้า..."
"ไปซะ ถ้าเดินลมปราณไม่ครบสิบรอบ อย่าเข้ามา" เย่าชิงลูบหัวลูก รู้ว่าสามีอยากสั่งเสีย
เย่าเฉินพยักหน้า เดินออกไปที่ลานบ้าน มองดาว มองจันทร์ ลมหนาวพัด ตัวสั่นสะท้าน น้ำตาที่นึกว่าแห้งไปแล้วไหลออกมาอีก
เช็ดน้ำตา วันนี้จะร้องให้พอ พรุ่งนี้ไปจะไม่มีน้ำตาอีก
นั่งสมาธิ เดินลมปราณ รอบที่หนึ่ง... สอง...
พอถึงรอบที่ห้า ประตูห้องเปิดออก แม่ประคองพ่อออกมา
"เฉินเอ๋อ มานี่"
"พ่อ แม่"
เย่าหั่ววางมือบนไหล่ลูก "พาพ่อไปดูศิลาจารึกตระกูลหน่อย ไปกันทั้งครอบครัว"
"ครับ"
เย่าชิงหันหลังแบกสามี เดินขึ้นเขา เย่าเฉินเดินตาม
"ตอนรับเจ้าเข้าบ้าน ข้าแบกเจ้า ตอนนี้เจ้าแบกข้าไปส่ง" เย่าหั่วกระซิบ
"ห้ามพูด!" เย่าชิงตัวสั่น
เดินผ่านทางไปโรงเรียนที่คุ้นเคย แต่วันนี้หนักอึ้ง
ถึงลานจัตุรัส เงียบสงัด เย่าหั่วดวงตาเป็นประกายไฟขึ้นมาฉับพลัน
เย่าชิงรู้ว่านี่คือวาระสุดท้าย... "แสงส่องตะเกียง"
เย่าหั่วคว้ายาทั้งสี่เม็ดกรอกเข้าปากทีเดียว ผลักเย่าชิงออก รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายเดินไปที่ศิลาจารึก ลูบไล้มันด้วยความอาลัย
"เฉินเอ๋อ!" เย่าหั่วหันกลับมา ตามองเห็นชัดเจนอีกครั้ง
"พ่อ"
"รู้นี่คืออะไร?"
"รู้ครับ... ศิลาจารึกตระกูล"
"ดัง ๆ!"
"ศิลาจารึกตระกูล!"
"ดี... เฉินเอ๋อ ชีวิตพ่อ มีแม่เจ้า พ่อพอใจแล้ว ไม่เสียชาติเกิด เสียดายอย่างเดียว ไม่ได้สลักชื่อบนนี้... เฉินเอ๋อ ความหวังของพ่อ ฝากไว้ที่เจ้าแล้ว ปู่เจ้าก็ฝากพ่อไว้ที่นี่เหมือนกัน แต่พ่อทำไม่ได้..."
เสียงเย่าหั่วเบาลง ขาอ่อนทรุดลงนั่งพิงศิลา แสงในตาดับวูบ
"พ่อ!" เย่าเฉินพุ่งเข้าไปกอด
"พ่อเหนื่อย... ของีบหน่อย"
เย่าหั่วหลับตา มือหยาบกร้านลูบหน้าลูก แล้วเหมือนนึกอะไรได้ ขยับปาก เย่าเฉินรีบเอาหูไปแนบ
"เฉินเอ๋อ... วันนี้แม่ไม่ได้ตั้งใจตีเจ้า ต่อไป เชื่อฟังแม่ ปกป้องแม่..."
เสียงเงียบไป
แสงรุ่งอรุณจับขอบฟ้า พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว
พ่อไม่ขยับ ไม่มีเสียงหายใจ
เย่าเฉินรู้สึกเลือดในกายเดือดพล่านพุ่งขึ้นคอ...
หน้ามืด พลังปราณในร่างระเบิดคลุ้มคลั่ง...
แครก...ด่านพลังที่ติดขัดพังทลาย เจ็ดดาว... แปดดาว... เก้าดาว...
เย่าชิงหน้าเปลี่ยนสี "เฉินเอ๋อ อย่า!"
นางพุ่งเข้าไปกดจุด ผนึกพลังลูกชาย นี่ไม่ใช่เรื่องดี มันคือการระเบิดพลังชีวิตแลกความก้าวหน้าเหมือนวิชามาร ทำลายรากฐานในอนาคต
เคราะห์ซ้ำกรรมซัด...
เวลา... คือยารักษาแผลใจที่ดีที่สุด
ป.ล. :
นิยายภาคเสริมของสัประยุทธ์ทะลุฟ้า จากผู้แต่ง(เทียนฉานถู่โต้ว) วางขายรูปแบบหนังสือจำนวน 1เล่ม(จบ)
0 comments:
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น